یادمان جاودان؛ تبلور غیرت ملی 

با بالا پایین کردن شبکه‌های داخلی اخبار را متوجه شدم. چیزی عوض نشده بود. اما با جستجوی شبکه‌های ماهواره‌ای کاملاً گیج شدم. تنفرم از اینترنشنال که با روایت‌هایی مضحک و صحنه‌‌سازی‌های خام‌دستانه به خبرگزاری رسمی اسرائیل تبدیل شده است، مستحکم‌تر شد. بی‌بی‌سی هم که طبق معمول محافظه‌کاری تمام‌عیار با مقداری رسانه است که برای کسی که گرسنه است در مورد فلسفه غذاخوردن سخن می‌گوید. اما وقتی با راهنمایی برخی از دوستان به دو شبکه از ترکیه رسیدم (CNN turk و Ahaber) تعجبم زیاد شد. اول اینکه چرا دو شبکه کل برنامه‌های خود را به این جنگ اختصاص داده‌اند و دوم اینکه گزارشگرهای این دو شبکه در ایران حضور دارند و به صورت زنده گزارش‌های خود را از محل حادثه ارائه می‌کنند، اما از اسرائیل نمی‌توانند به صورت زنده گزارش تهیه کنند. گزارشگر یکی از شبکه‌ها (CNN turk) خانمی بود که با ناراحتی و بغض از سطح تهران گزارش حمله‌ها را ارائه می‌کرد. پیش خودم گفتم ایرانی‌هایی که برای شبکه‌های خارجی کار می‌کنند می‌توانند روایت‌هایی واقعی‌تری از ایران تهیه کنند، اما وحشتم وقتی زیاد شد که فهمیدم گزارشگر این شبکه ایرانی نیست بلکه اهل ترکیه است؛ درحالی‌که برخی از گزارشگرهای ایرانی، اینترنشنال با آب‌وتاب از انفجارها می‌گفتند، اما از زشتی‌های این جنگ تحمیلی توسط دو معلوم‌الحال (ترامپ و نتانیاهو) نمی‌گفتند و کودکان میناب را فراموش کرده بودند. از این نمی‌گفتند که ایران به تنهایی در مقابل آمریکا و اسرائیل و ناتو و کشورهای حوزۀ خلیج فارس ایستاده است. این خانم با چنان بغضی از لحظه‌های انفجار می‌گفت که من به صورت نیابتی احساس شرم کردم.

البته من به چشم خودم دیدم آوارهای جنگ را مردم عادی برای یافتن هموطنشان کنار می‌زدند. من بسیاری را دیدم که با آنکه مخالف و یا منتقد دولت و حکومت بودند از هرگونه نقد حکومت در این برهه بیزار بودند. مقامات را شهید خطاب می‌کردند و به فکر ایران بودند. چه ترک، کرد، لر و عرب. البته عده‌ای هم می‌گفتند دردهایی که ما تحمل کردیم الان مسئولین هم باید تحمل کنند و باز بازی خودی و غیرخودی راه انداخته بودند که سال‌ها است گرفتار آن هستیم. بنابراین بدون آنکه بدانند ما چه می‌خواهیم و چه نقشی داریم، متهم بودیم.

اما یادمان نرود از وطن‌فروشانی مانند رجوی‌ها و ... که در هیچ برهه‌ای از تاریخ از آن‌ها به نیکی یاد نشده است. حتی مخالفان حکومت هم از آن‌ها به نیکی یاد نکرده‌اند.

یادم می‌آید وقتی داستان چرچیل را شنیدم که زیر بمباران وقتی افسر پلیس به او اجازه نداد از خیابان یک‌طرفه رد شود گفته بود ما این جنگ را پیروز می‌شویم چون چنین مردمی داریم چقدر تعجب کردم و از قدرت کلام آن لذت بردم اما وقتی دیدم که مخالفان حکومت برای ایران در مقابل دشمن یقه می‌درند به ایرانم افتخار کردم. مطمئنم که جنگ تمام می‌شود و ایران باقی می‌ماند اما این‌بار با افتخار داستان هموطنانی را خواهند گفت که تن به ذلت ندادند و درد خود را با خودشان حمل کردند.